Festiwal Dwa Teatry

Jurorzy XVIII Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej w kategorii spektakli telewizyjnych

HALINA ŁABONARSKA – aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka Wydziału Aktorskiego PWSFTViT w Łodzi (1970). Obecnie jest w zespole Teatru Dramatycznego w Warszawie. Pracowała z najwybitniejszymi reżyserami m. in.: Maciejem Prusem, Izabellą Cywińską, Tadeuszem Mincem, Kazimierzem Dejmkiem. Wszechstronność jej talentu potwierdza dorobek teatralny, na który składają się wielkie kreacje, a wśrod nich: Irina w „Trzech siostrach” A. Czechowa (1972), Polly w „Operze za trzy grosze” B. Brechta (1974), Neron w autorskim przedstawieniu Janusza Wiśniewskiego pt. „Quo Vadis słowami Sienkiewicza, Eliota, Audena i innych” (2013), Klara Zachanassian w „Wizycie starszej pani” F. Durrenmatta(2016).

Na dużym ekranie zadebiutowała nagrodzoną Brązowymi Lwami Gdańskimi rolą Anki Malewskiej w „Aktorach prowincjonalnych” Agnieszki Holland (1979), u której zagrała również w filmie „Europa, Europa” (1990).

W Teatrze Telewizji debiutowała w spektaklu „Gody życia” S. Przybyszewskiego w reżyserii Macieja Prusa (1970). Do dziś zagrała w 50 spektaklach telewizyjnych, żeby wymienić tylko ostatnie: „Walizka” M. Sikorskiej-Miszczuk (2013), „Listy z Rosji” A. de Custine (2017).

Jest dwukrotną laureatką sopockiego festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry”: w 2005 roku otrzymała główną nagrodę żeńską za rolę Heleny w „Kluczu” L. Razumowskiej w reż. W. Smarzowskiego, a w 2007 roku nagrodę za rolę Żony w „Norymberdze” W. Tomczyka w reż. Waldemara Krzystka (Grand Prix). W 1979 roku została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi (1979), a w 2017 przyznano jej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.

MAREK CHOWANIEC – profesor ASP, scenograf. Absolwent ASP w Warszawie (1993 r. dyplom w pracowni prof. Andrzeja Sadowskiego w Katedrze Scenografii). Współpracuje z wieloma polskimi scenami: Teatrem Ateneum i Współczesnym w Warszawie, Teatrem Nowym w Poznaniu, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku, Teatrem im. S. Jaracza w Olsztynie.

Jest autorem scenografii do kilkudziesięciu spektakli Teatru Telewizji, reżyserowanych m.in. przez Jerzego Gruzę, Krzysztofa Zaleskiego, Marię Zmarz-Koczanowicz, Piotra Szulkina, Łukasza Wylężałka i Marcina Wronę. Do najważniejszych należą: „35 maja” E. Koestnera (1993), „Jesiennym wieczorem” G. Zapolskiej (1994), „Sprawa Stawrogina” F. Dostojewskiego (1997), „Książę nocy” M. Nowakowskiego (2004), „Słowo honoru” P. Wieczorkiewicza i K. Zaleskiego (2007), „Doktor Halina” G. Treli i M. Wrony (2008).

W 2010 r. był twórcą scenografii do widowiska „Let’s Dance Chopin” otwierającego Dzień Polski na EXPO w Szanghaju. Autor wielu projektów imprez plenerowych, koncertów i widowisk telewizyjnych. Jest laureatem Nagrody V Festiwalu „Dwa Teatry –Sopot 2005” za scenografię do spektaklu „Książę”nocy” w reż. Krzysztofa Zaleskiego

JACEK KOPCIŃSKI – profesor UKSW, dr hab. historyk literatury, krytyk teatralny, redaktor naczelny miesięcznika „Teatr”. W swoich książkach i artykułach łączy zainteresowania współczesną poezją, dramatem i teatrem. Jest autorem monografii „Gramatyka i mistyka. Wprowadzenie w teatralną osobność Mirona Białoszewskiego” (Warszawa 1997) oraz „Nasłuchiwanie. Sztuki na głosy Zbigniewa Herberta” (Warszawa 2008), tomu szkiców i rozmów teatralnych „Którędy do wyjścia?” (Warszawa 2002), a także kilku podręczników i scenariuszy filmów dokumentalnych (m.in. na temat Bolesława Leśmiana). W 2016 opublikował „Powrót »Dziadów« ” i inne szkice teatralne, gdzie omawia m.in. współczesne realizacje teatralne dramaturgii romantycznej. W latach 2012-2013 opracował dwutomową antologię „Transformacja. Dramat polski po 1989 roku”. Jest także pomysłodawcą i redaktorem naukowym serii „Dramat Polski. Reaktywacja”, w której ukazało się dziesięć tomów zawierających teksty dramatyczne polskich pisarzy powojennych.

Pracuje w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, gdzie od 2012 roku kieruje Ośrodkiem Badań nad Polskim Dramatem Współczesnym. Wykłada na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie i Uniwersytecie Warszawskim (wydział „Artes Liberales”). Jest członkiem kapituły Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

WALDEMAR KRZYSTEK – reżyser i scenarzysta filmowy, także reżyser teatralny. Absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim (1976) i reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach (1981). Debiutował na dużym ekranie wielokrotnie nagradzanym filmem „W zawieszeniu” z Krystyną Jandą i Jerzym Radziwiłowiczem w rolach głównych (1986). Następnie zrealizował m.in. „Ostatni prom” (1989. Za „Małą Moskwę” (2008) otrzymał wiele nagród, w tym m.in. „Złote Lwy” na FPFF w Gdyni (2008) i „Orła” – nagrodę na najlepszy scenariusz (2009). Kolejne jego filmy to: „Sprawiedliwi” (2009), „80 milionów” (2011), „Fotograf” (2014). Jest także reżyserem kilku seriali telewizyjnych: „Anna German”, „Czas honoru”, „Fala zbrodni”, „Życie jak poker”.

Od 20 lat współpracuje z Teatrem TV, dla którego wyreżyserował wiele znaczących spektakli, m.in.: „Bal błaznów” L. Szargorodzkiego (1996), „Śledztwo” S. Lema (1997), „Wizyta starszej pani” F. Durrenmatta (2002), „Dobry adres” W. Zawistowskiego (2003), „Ballada o zabójcach” A. Drabika (2000), „Przesilenie” D. Hare’a (2008), „Norymberga” W. Tomczyka (Grand Prix Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2007”) oraz „Getsemani” D.Hare’a (Grand Prix Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2012” oraz nagrodę za reżyserię). W 2014 roku otrzymał Złoty Krzyż Zasługi za „zasługi dla rozwoju polskiej kultury, za osiągnięcia w pracy twórczej i działalności artystycznej”.

MICHAŁ KWIECIŃSKI – reżyser filmowy, teatralny i telewizyjny, scenarzysta. Jeden z najbardziej doświadczonych, kreatywnych i zasłużonych producentów filmowych w Polsce. W 1981 r. uzyskał doktorat z chemii organicznej. Absolwent Wydziału Reżyserii i Dramatu w PWST im. A. Zelwerowicza w Warszawie (dyplom w 1988). Jako reżyser zadebiutował w roku 1986 spektaklem Teatru Telewizji „Branzilla”. Kolejne telewizyjne realizacje teatralne to m. in.: „Głupi Jakub” T. Rittnera (1988), „Poskromnienie złośnicy” W. Szekspira (1990), „Garbus” S. Mrożka (1990), „Krawiec” S. Mrożka (1997), „Usta Micka Jaggera” D. Nowakowskiego (1999). W swoim dorobku reżyserskim ma również realizacje trzech przedstawień operowych dla Warszawskiej Opery Kameralnej.

Jest reżyserem takich filmów i seriali jak „Biała sukienka” (2003), „Statyści” (2006), „Jutro idziemy do kina” (2007), „Czas honoru” (2008) czy „Bodo” (2016). Od 1992 r. właściciel firmy producenckiej Akson Studio, odpowiedzialny za realizację blisko 150 spektakli telewizyjnych. Dzięki niemu powstały m.in. filmy Andrzeja Wajdy („Katyń”, „Tatarak”, „Wałęsa. Człowiek z nadziei”, „Powidoki”), Feliksa Falka („Joanna”), Jana Jakuba Kolskiego („Wenecja”), Jana Komasy („Miasto 44”). Jest producentem cieszących się dużą popularnością seriali, m.in. „Oficer”, „Czas honoru”, „O mnie się nie martw”, „Wojenne dziewczyny”.

W 1998 r. został uhonorowany Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki za reżyserię spektaklu Teatru Telewizji „Krawiec” Sławomira Mrożka. Rok później otrzymał Polską Nagrodę Filmową „Orzeł” w kategorii najlepszy producent. W latach 2005-08 wiceprzewodniczący Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2013) oraz Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2013). Członek Europejskiej Akademii Filmowej.